Co mje porwie

Nawiązanie do ostatniej notki, inspirowane treścią udostępnienia na fanpejdżu zaprzyjaźnionego Ogonkowo.pl :)

Wiosna idzie. Spacery ze szczurami mode on

Wiosna idzie.

Można powiedzieć, że biegnie - lada chwila Dzień Wagarowicza, gęsi wracają do Polski, a na niektórych krzaczkach nawet widziałam nieśmiałe, biedne pąki... 
Co ma wiosna do szczurów? Do nich samych raczej nic, nie obchodzi ich to. Wiosenne ciepło i przyjemna aura wpływają jednak na szczurzych opiekunów. W jaki sposób?

Jak tam, zaszczurzeni? Gotowi na wiosenne spacery z ogonkami? - w taki.

Po prawdzie to nie potrzeba marca za pasem, by internet roił się od pytań o szelki i smycz dla szczura. Okres od października do lutego też jest w porządku, by rozpytywać się o szelki - jak zrobić, które kupić i tak dalej. Oczywiście, wszystko pod kątem tej wiosny. Bo cieplutko, bo słonko świeci i ptaszki śpiewają, słit. Szczurki na pewno chętnie pobiegałyby po trawce. Jest tylko jeden problem: szczury spacerów nie potrzebują.

Jeśli ktoś ma możliwość obserwowania kolonii dzikich szczurów, zauważy z pewnością, że wcale ich tak nie ciągnie na trawniczki, a jeśli wychodzą na zewnątrz, to preferują poruszanie się np. tuż przy ścianie jakiegoś budynku. No i wychodzą w określonym celu - zdobyć jedzenie, a nie zażyć promieni słonecznych. Szczury nie lubią otwartych przestrzeni, nie przepadają za światłem, w przeciwieństwie do nas. Spacer po trawniku to raczej stres, niż przyjemność. Mało tego, spacer jest niebezpieczny ze względu na szczurze zdolności, inne zwierzęta i środowisko. Co im grozi?

• Szczury są inteligentne i bardzo zwinne. Wyplątanie się z szelek, zwłaszcza kupowanych w sklepie, nie robionych pod konkretny wymiar, to dla nich chwila roboty. Wyobraź sobie, że jesteś na spacerze i nagle coś przestraszy Twojego szczura (a jak wiadomo, szczura może przestraszyć wszystko i zawsze). I cyk, szczura w szelkach nie ma ani nie widać go na trawniku. Ups? A miało być tak pięęęknie... ♪

Sama załóż sobie to chomąto!

• Ale ja mam dopasowane szelki, robiłam na wymiar. Spoko, to się chwali. A kapcie dla szczurów masz? Nie? To gdzie na spacer? Trawnik dla domowego szczura to jak teren skażony. Są na nim kupy, chodzą po nim pieski lub inne zwierzaki, które weszły w te kupy, kałużę siuśków lub jakieś inne wspaniałe rzeczy, do tego przenoszą zarazki i pasożyty groźne dla szczurów. +15 do złapania przez szczury jakiegoś syfu, może jeszcze pamiątka w postaci kleszcza się trafi.
• OK, no to może spacer bez szelek? Widziałam filmik, gdzie szczury sobie biegały po trawniku. Opiekunka postawiła transporter i same wychodziły, hasały i wracały do transportera. Wszystko pod jej okiem. Super, nie? Tak myślę o tym filmiku i przypomina mi się, jak kilka dni temu widziałam na moim osiedlu jastrzębia. Siedział sobie na podwórku, przed blokiem i wykańczał gołębia. E, ale przecież człowiek swoją obecnością takiego jastrzębia odstraszy. Niby spoko, acz do tego na podwórku sporo osób podchodziło dosyć blisko, a on miał to gdzieś i robił swoje dalej. Innymi słowy: puszczanie szczurów luzem na otwartym terenie to skrajna nieodpowiedzialność. Oprócz przestraszenia dosłownie czymkolwiek i ucieczki oraz miejskiego trawnika dochodzą nam zwierzęta, które są przyzwyczajone do obecności ludzi, ale na szczura chętnie zapolują. Sounds great.
• Mimo to chętni na spacerki? A co powiecie na to, że przyjemny powiew wiatru może u szczurów wywołać problemy z drogami oddechowymi? Nie wspominając o tym, że "ciepła" wiosna z 15 stopniami na dworze dla szczura może okazać się zabójcza?
• Warto zwrócić uwagę na to, że światło dzienne jest niebezpieczne dla szczurów i może prowadzić do poważnego uszkodzenia wzroku.

Światło, niezaleznie od natężenia oslepia szczury albinotyczne i niszczy komórki na siatkówce. Powazne zniszczenia są rejestrowane po 24-godzinnej ekspozycji na światło, a po kilku tygodniach ekspozycji szczur jest ślepy. 

Źródło: Alloszczur

• Jakiś jeszcze argument przeciwko fajnym spacerkom? Szczury to zwierzęta terytorialne. Nie czują się zbyt pewnie na obcym terenie, zwłaszcza, gdy same go nie "zdobywały". Czemu to takie ważne? Jeśli gdzieś poszłam sama, to wiem, jak wrócić - czyli wiem, jak uciekać do siebie. Jeśli ktoś wpakuje mnie do samochodu i gdzieś wywiezie - nie wiem, po co, nie wiem, dokąd ani jak wrócić - nie będę czuć się pewnie. Tak właśnie czuje się Twój szczur, gdy zabierasz go na trawniczek przed dom.

Czy wobec tego jest sens używania szelek, jeśli nie chcę brać szczurów na spacery?

Owszem. Niektórzy montują na nich kołnierz po operacji. U nas jeszcze nie było takiej potrzeby - dobrze dobrany trzymał się ładnie na łebku :)

Podsumowując, wszelkie ludzkie widzimisie zbędne zwierzętom nie powinno się na nie przekładać. Szczury nie powinny być weganami tylko dlatego, że ich opiekunka jest. Nie powinny też wychodzić na spacery na smyczy tylko dlatego, że ich Dużemu lub Dużej tak pasuje. Znacznie więcej radochy sprawi im długi wybieg, który można urozmaicić nowym "zamkiem" z kartonu. Mniejszy stres, a frajdy znacznie więcej :)

Wolimy nasz domek od miejskiego trawnika! Fot. Jakub Purej

Daleko od klatki, od klatki najdalej ♪ - wybiegi :)

Zgrzyt, zgrzyt, zgrzyt... Łup, łup, łup...! Zgrzyt, zgrzyt, zgrzyt, zgrzyt, ZGRZYT!

Madara - moje oczko w głowie i uberszczur - jest prętojadem. Prętojady gryzą pręty. Zwykle po kątach, ale jeśli kręcę się akurat w pobliżu, to idzie się gryźć pręty tak, żebym widziała.

Translacja serii zgrzytań i mocniejszych uderzeń zębami o pręty wygląda następująco:

Wybieg! Czas wybiegu! Wypuść nas, ile można siedzieć w domu? Proszę. Proszę, wypuść nas wreszcie!

Kiedy masz zamiar nas wypuścić, co?

Gdyby Maogonki - jako stado - miały głosować nad tym, co kochają najbardziej, wybieg znalazłby się niewątpliwie w czołówce. U Madary na pierwszych 3 miejscach. Wybieg to świętość. Z czasem może stawać się bardziej "wyleżem" niż wybiegiem, ale jest jedną z podstaw opieki nad szczurami, taką samą, jak spacer z psem.

Co nam daje wybieg?

Najlepszy kontakt ze szczurami 
Ze szczurami można naprawdę fajnie spędzić czas, bawiąc się z nimi czy choćby obserwując je, jak biegają po całym pokoju. Ogonki mające kontakt z opiekunem szybciej się z nim oswajają i przyzwyczajają. Bardzo często podczas wybiegu podchodzą do niego, sprawdzają, co słychać, czy czasem nie ma czegoś dobrego (Co masz? Daj.) i biegną dalej. Pokręcą się, posprawdzają, czy nie zostało nic ze zbunkrowanego dwa dni temu makaronu za szafą, wrócą, sprawdzą, czy Duży lub Duża żyje i czy nie ma czegoś dobrego, i tak dalej, i tak dalej...

Kontakt z opiekunem
Kontakt szczur-ręka w klatce to kiepski kontakt. Szkoda szczurów i miejsca w Twoim pokoju na takie coś. One chcą Ciebie! Ręka daje jeść - to fajnie, ale Ty cały też jesteś fajny. Uwielbiamy się po Tobie wspinać i przegarniać łapkami Twoje włosy. Lubimy, gdy czujemy, że Ty nas lubisz, łaskoczesz lekko po boczkach lub za uchem albo przytulasz. Byle nie za długo, pobiegać też chcemy! Zaraz do Ciebie wrócimy.

Szczury w dobrej kondycji
O ile nie mamy do czynienia ze ogonami ceniącymi sobie bardziej "wyleż" (patrz po prawej) niż wybieg, bieganie poza klatką utrzymuje na ogół szczury w dobrej kondycji. Te zwierzaki naprawdę lubią ruch i z reguły biegają i wspinają się więcej niż w klatce, choćby dlatego, że na porządnym wybiegu jest więcej kątów do sprawdzenia.

Zaspokojenie potrzeby eksploracji

Szczury lubią odkrywać różne miejsca i zakamarki w pokoju - szafki, półki, co tylko się da. Potrzebują tego rodzaju stymulacji i nawet duża woliera im tego nie zapewni.

Monitoring stanu zdrowia
W trakcie wybiegu najprędzej wyłapiesz zmiany w zachowaniu, które mogą świadczyć o chorobie, takie jak np. ogólne spowolnienie czy problemy z koncentracją. Może to pomóc w wyłapaniu wczesnych symptomów choroby, co w przypadku ogonów jest bardzo ważne.

Brak focha :)
Tak, szczury potrafią się obrazić, jeśli wybiegu nie ma. 

Warto, prawda? Moja opinia jest taka, że jak ktoś chce mieć szczury, a nie chce wybiegów, to trzymanie akurat tego gatunku mija się z celem. Największa radość, i dla nich, i dla mnie, to właśnie te kilka godzin poza klatką. To na wybiegu mnie zaczepiają, to na wybiegu mogę się z nimi bawić, tulać i wygłupiać. W klatce tego nie zrobię. Boli mnie, gdy z jakichś względów danego dnia nie mogą pobiegać luzem.

To jak zorganizować fajny wybieg?
Tak, by szczury czerpały z niego jak najwięcej przyjemności, ale żeby jednocześnie był bezpieczny. Tak, by był:

• atrakcyjny. Zakamarki, miejsca do wspinania się, mile widziane kartonowe pudła lub te elementy wyposażenia, które już nie zmieściły się do klatki - na przykład jakiś nadprogramowy sputnik :) Z tego względu wybieg na łóżku to raczej średnia impreza, aż tyle ciekawych miejsc na nim nie ma. Dodam, że mało atrakcyjny wybieg ma bardzo duże szanse wcześnie stać się wyleżem
• długi. 1,5-2 godziny to minimum. Im dłuższy, tym lepszy. Niektóre osoby mają klatkę otwartą cały czas - jeżeli macie taką możliwość, szczurom na 100% się to spodoba :) 
• bezpieczny. Zabezpiecz wszystkie kable i inne niebezpieczne przedmioty, a także miejsca, gdzie szczur mógłby wejść i miałby problem z wydostaniem się lub z których mógłby spaść i zrobić sobie krzywdę
• pod Twoim nadzorem. Najlepsze zabezpieczenie pokoju nie zastąpi Twojego czujnego oka i wyobraźni.

Szczur zwierzęciem pomysłowym i stadnym. Do bólu.

 

Ot, na dziś byłoby tyle. Nad czym jeszcze tu deliberować? Wybieg rzecz święta i już. Idź wypuścić swoje szczury :)

Rok 2015 zbliża się ogromnymi krokami :) 

Wszystkim miłośnikom szczurów życzymy udanego radosnego i szczęśliwego 

Nowego Roku, aby spełniły się w nim wszystkie Wasze plany i marzenia!

Dodatkowo życzymy zgody w stadach oraz jak najmniej wizyt u weterynarzy :)

Maogonki

 Mószek imprezuje :) fot. Ola Brzeska

Boże Narodzenie

Radosnych Świąt Bożego Narodzenia w gronie najbliższych i wśród stosu wymarzonych prezentów

oraz samych ciepłych słów od szczurów i innych stworów w tę szczególną noc

życzą Maogonki :)

Kartkę dedykujemy Oli Brzeskiej i jej stadu w podzięce za pyszne szyszki wigilijne dla największego Maogonka ;)

Psst! Pochwalcie się, co Wam szczury powiedziały :)

♪ Do sklepu, hej, Gwiazdorze, do sklepu, bo tam... szczur?

Powoli, powoli, suną ku nam Święta. Może niekoniecznie na saniach, skoro śniegu ani widu, ani słychu (a przynajmniej w regionach mojego występowania już od dawna tak jest, że nawet jeśli śnieg przed Świętami spadnie, to ile by go nie było, do Wigilii stopnieć zdąży).

Być może część z Was już czuje ten bożonarodzeniowy klimat, być może niektórzy potrzebują troszkę czasu - jak ja ;) Choć nie powiem, karpia*, barszczu i pierogów już nie mogę się doczekać. Dzieci z kolei mają podobnie ze Świętym Mikołajem lub Gwiazdorem (ktoś wie, czy gdzieś w Polsce uchował się jeszcze Dziadek Mróz?). Idę o zakład, że trwają właśnie ostatnie szlify listów do wyżej wymienionych, a rodzice w rolach Gwiazdorów, Świętych Mikołajów (lub Dziadków Mrozów :D) dosłownie za chwilę zaczną prawdziwy sprint po sklepach w poszukiwaniu prezentów. Ustawiają się na progach swoich domów, dzieci wręczają im listy do wysłania...

I ruszyli!

Rodzice 13-letniej Moniki gnają skodą do Ikei, by szybko kupić na promocji wiszący fotel. Jakie to szczęście, że dziś Straż Miejska poluje na kierowców parkujących na zakazie na Dolnej Wildzie! Tata Jasia zrównał się z mamą małego Wiktora, ale jego mama nie daje za wygraną... Ajajaj...! Zaklinowali się oboje w drzwiach sklepu z grami! Tymczasem na czoło tłumu biegnącego w kierunku wielkiego sklepu z zabawkami w galerii na Bukowskiej wysunęła się mama małej Zosi. Proszę Państwa, niesamowite, ona biegnie w szpilkach po tej śliskiej posadzce! Naszą uwagę przykuwa spora grupa rodziców, kłębiących się między półkami sklepu zoologicznego. Co oni robią? Wybiegają, wybiegają z królikami, myszkami, chomikami i szczurami dla swoich pociech! Proszę Państwa, tak! Brawo! To są rodzice, którzy nauczą swoje dzieci odpowiedzialności!

 

Zazdroszczę trochę psiarzom i kociarzom. Serio. Mają wielu "żołnierzy" do uświadamiania i walki z kupowaniem szczeniaczków i kociaczków na prezenty świąteczne. Między innymi mnie, bo psiarą jestem od lat, koty też bardzo lubię. Psy i koty mogą zawsze liczyć na uświadamiające obrazki na demotach, posty na fejsbuku i kampanie informujące, że mały golden może i jest teraz słodkim misiem, ale wkrótce wyrośnie na pełnego energii, sporego niedźwiedzia...

No, w porządku. Pies to jednak odpowiedzialność. Trzeba go wyprowadzać na spacery, prowadzić do weterynarza, do tego gubi sierść, czasem się ślini i potem próbuje zdetronizować pana domu, zajmując kanapę i gryząc pilota od telewizora. Ale moje dzieci tak bardzo chcą mieć własne zwierzątko... No i tu się zaczynają przysłowiowe jaja. W końcu królik czy szczur to nie taka odpowiedzialność. Bo niby co tu jest do roboty? Klatka nie zajmuje dużo miejsca, a to też fajne, małe zwierzaczki, w sam raz dla dzieci.

Nic bardziej mylnego, a gryzonie, króliki i inne małe zwierzęta domowe nie mają takiej rzeszy obrońców. Co gorsza, często przez wielu "miłośników zwierząt" traktowane są jak maskotki, a ich potrzeby są przez nich bagatelizowane, bo nie są psami i kotami.

Drodzy rodzice: nie ma zwierząt dla dzieci. Chyba, że pluszowe. To, że zwierzątko jest małe i idealnie mieści się na dziecięcych rączkach, nie oznacza, że Wasza pociecha zajmie się nim jak należy. Przede wszystkim, większość dzieci nudzi się nową "zabawką" najdalej po miesiącu i - nie odbierajcie, proszę, tego osobiście - istnieje wysokie ryzyko, że Wasz syn czy córka do takich osóbek należy. Po prostu takie są dzieci. Wina za zaniedbane przez dziecko zwierzę i jego los nie spoczywa na maluchu (czy nawet 12-latku) ani tym bardziej na zwierzaku, tylko na Was. Dzieci najczęściej nie próbują jakoś specjalnie zgłębiać wiedzy na temat swoich ulubionych zwierzątek. Trudno od nich tego wymagać, skoro przykład nie chce iść z góry, prawda? Wzorem dla nich powinni być rodzice i to rodzice, chcąc sprowadzić jakiegokolwiek futrzaka do domu, powinni włączyć od czasu do czasu komputer nie po to, by pośledzić znajomych na fejsbuku, ale żeby poszukać informacji na temat potencjalnego pupila. Jak wygląda życie rodzinki ze zwierzątkiem kupionym spontanicznie lub na prezent, bez głębszej refleksji? Zwierzątko po jakimś czasie albo powoli zaczyna zamieniać Wasze życie w koszmar lub skutecznie je utrudnia (wyjazd - problem z opieką, sprzątanie klatki - ale on gryzie! ;( itp.), albo zostaje oddane pierwszej lepszej osobie (wsio ryba, komu; kto by się przejmował, nie?), wreszcie niektórzy empatyczni inaczej wyrzucają mor-świnkę/szczura/królika/pieska na ulicę lub... wystawiają razem z klatką do zsypu lub pod śmietnik. Nie wierzycie? Znałam takie przypadki, z czego dwa osobiście - szczura i królika.  

Czego taki rodzic nauczy dziecko? Odpowiedzialności? Nie. Nauczy, że zwierzątko jest takim samym przedmiotem jak kapeć czy fotel. Jeśli masz go dosyć - wyrzuć, oddaj byle komu albo sprzedaj za worek cebuli. Jeśli tak wygląda odpowiedzialność, to z Bogiem, bo tylko On będzie miał do takiego rodzica cierpliwość.

Kupując zwierzę dziecku, tak naprawdę to Wy dokładacie sobie kolejny obowiązek, bez względu na to, jak Wasze dziecko jest poukładane i jak się stara. Czemu tak uważam? Kama, mój kochany pies, trafiła do nas, gdy miałam 8 lat. Mimo, iż rodzice na mnie nie narzekali, bo nie ociągałam się raczej ze spacerami czy innymi obowiązkami związanymi z opieką nad nią, to np. o konieczności szczepień nie miałam pojęcia. Z tym, że rodzice szczepień na ogół pilnują - a co z wychowaniem psa? Ups... Jeśli uważacie, że Wasz pies będzie na tyle mądry, że sam się domyśli, jaki ma Waszym zdaniem być, to chętnie wpadnę do Was dla rozrywki :) 

Zdarzają się nieraz przykre sytuacje, gdy dziecko zna potrzeby swojego podopiecznego i stara się, jak może. Czy to na fejsbuku, czy na forach widuję czasem posty dzieci, które bardzo chcą się dobrze opiekować swoimi szczurkami, ale rodzice im to uniemożliwiają - a bo to po co drugi szczur, a bo to weterynarz to tylko by pieniądze ciągnął, a większa klatka niepotrzebna itd. Czasem dochodzi do tragedii, bo rzężącemu szczurowi można było pomóc, gdyby tylko rodzic posłuchał własnego dziecka i zawiózł je z ogonkiem do lecznicy. Zaskakujące: słuchamy i spełniamy zachcianki dzieci, a nie chcemy ich słuchać, kiedy całkiem nieźle idzie im bycie bardziej odpowiedzialnymi niż niejeden dorosły. Dzieci cierpią, cierpią zwierzęta, a rodzice... uznają prośby dzieci w tej sytuacji za fanaberię. Pogratulować. To jak to było? Że jak kupi się dziecku zwierzaka, to nauczy się odpowiedzialności? A od kogo ma się jej nauczyć?

Serio znacie się aż tak dobrze na szczurach, by bagatelizować sugestię wizyty u weterynarza Waszego dziecka?

Czy w ten sposób nauczycie dziecko odpowiedzialności? Może dla niektórych to dziwne, ale: nie. Uczycie w ten sposób, że odpowiedzialność to rzecz względna. Jestem odpowiedzialny, jeśli jest to dla mnie wygodne albo kiedy mam kasę. Czyli nie jestem odpowiedzialny. Czyli w ten sposób nie uczycie odpowiedzialności.

 Wcale nie jestem dobrym prezentem!

Czy chodzi mi o to, byście kategorycznie nie sprowadzali sobie zwierzaków do domu, bo dzieci marzą o szczurkach lub innych zwierzętach? Nie. Uważam, że rodzina z pasją i wspólnym hobby to coś wspaniałego. Możecie być fajną, małą ekipą akwarystów/terrarystów/chomikarzy/szczurarzy itp., możecie robić furorę na ulicy, idąc z dwójką dzieci i parą ułożonych berneńczyków. Takie rodziny - to jest to. Jednak będziecie taką rodziną tylko wtedy, gdy do zakupu lub adopcji zwierzaka podejdziecie rozsądnie. Co to znaczy? Wybieracie zwierzaka całą rodziną i cała rodzina, a zwłaszcza rodzice, zapoznaje się z zasadami opieki nad nim i rozmawia o tym z dziećmi, tłumacząc, z czym naprawdę wiąże się pojawienie się jakiegoś futra w domu. Przeliczcie rzetelnie koszty, mierzcie siły na zamiary - nie kupujcie dużego psa ani nie bierzcie 10 szczurów, jeśli portfel zaczyna na Was spoglądać z niepokojem ;) Chcecie nauczyć dzieci odpowiedzialności? Zróbcie im mały egzamin z wiedzy o zwierzaku, na którego padła decyzja, a gdy już się w Waszym domu pojawi, niech towarzyszą Wam podczas niezbędnych zabiegów, uczcie je prawidłowo wykonywać te prostsze i egzekwujcie wykonywanie ich zobowiązań wobec pupila. Krótko mówiąc: wiedza, kontrola, konsekwencja i pomoc. Czy to działa? Nie mam jeszcze dzieci, ale tak bym robiła, gdybym je miała :) Lepszego pomysłu nie mam i nie znam.

No dobra, a co z Bożym Narodzeniem? Dziecko bardzo chce zwierzaka. Co kupić córce, która przez ostatnie miesiące ciągle zawraca głowę, że chce szczurka? Jak być dobrym i jednocześnie mądrym Świętym Mikołajem?

Kupić... 

książkę o opiece nad szczurami**. 

Być może zniechęci ona dziecko do posiadania szczurów, a być może będzie wstępem do nowej, wspaniałej przygody i zrobi z Waszego dziecka pasjonata z dużą wiedzą. Dla przykładu: w wieku 7 lat dostałam pod choinkę książkę o psach. W szkole robiłam za autorytet w dziedzinie kynologii, kończąc podstawówkę znałam prezesa miejskiego oddziału związku kynologicznego i wchodziłam, jako wolontariusz, za darmo na wystawy w naszym mieście (nigdy nie zapomnę, jak moja przyjaciółka chciała mnie pochwalić przed moją szkolną sympatią i powiedziała mu, że Justyna teraz będzie kynologiem! - dzięki, Asia :D), po cichu typowałam prawie bezbłędnie zwycięzców wystaw, a obecnie pracuję z psami. Może nie zarabiam kokosów, ale robię to, co kocham, mam satysfakcję i najmilszych "szefów" na świecie :)

Ze szczurami w zasadzie było podobnie, tylko szybciej i później.

Na koniec podrzucam link do fajnego wpisu na blogu bialyjack.pl, również traktującego o jakże typowym czworonożnym prezencie świątecznym - o psie. Polecam, przyjemnie się czyta.

Miłej, przedświątecznej krzątaniny życzę i trzymajcie się z daleka od sklepów zoologicznych podczas biegania za prezentami dla dzieciaków! :) 

 Nie kupuj mnie na prezent dziecku, bo ucieknę z klatki i pogryzę Wam wszystkie skarpety!

Za świąteczne zdjęcia dziękuję serdecznie Anice Bargiel - Madeja z Ogonkowo.pl oraz Oli Brzeskiej :)

* Nie tacham do domu żywego karpia w reklamówce - nie męczę zwierząt, nawet "jadalnych". Świeżego karpia można kupić i martwego, tylko trzeba poszukać, by wiedzieć, gdzie go zdobyć :) (W Poznaniu polecam sklep Łosoś na skrzyżowaniu Małopolskiej i Nad Wierzbakiem, tylko dobrze jest bryknąć wcześniej i zamówić).
** Z czystym sumieniem mogę polecić książkę Katarzyny Kant Szczury w hodowli domowej. Niestety tylko w formie e-booka, ale książeczka jest krótka i tania, a zdecydowanie jest najlepszą pozycją na rynku - w innych mi znanych jest sporo mniej lub bardziej rażących błędów. Fajna dla dzieciaków może być też książka Andrei Langos Szczury domowe, jednak tu konieczne jest wsparcie się lekturą forum, bo zdarzają się bzdurki - recenzja się pisze :)

7-letnie szczury w diunie. O byciu autorytetem.

Odkąd dotarła do mnie cywilizacja i mam fejsbuka, przesiaduję w wolnych chwilach w grupie "szczury" i stamtąd mam link do filmiku opowiadającego trochę o szczurach jako zwierzętach domowych.

Powinnam być zadowolona, w końcu ktoś próbuje pokazać moje ukochane szczury jako fajne zwierzaki domowe. Średnio jestem. Dlaczego?

Dlatego, że uważam, że jeżeli ktoś chce być autorytetem i stara się występować w roli znawcy tematu, powinien tym znawcą faktycznie być, tymczasem w filmiku według mnie (i nie tylko mnie) znalazło się sporo błędów i przekłamań. No to jedziemy:

• Nie istnieje coś takiego, jak mieszanka rexa. Albo szczur jest rexem, albo nim nie jest. To jest niemożliwe z punktu widzenia genetyki. (Polecam zerknąć na genotypy).

          Jeśli skrzyżujemy szczury o sierści rex i standard, w miocie pojawią się rexy i standardy. Żadnej mieszanki nie będzie. To samo przy 
          krzyżówkach rex+velveteen, rex+fuzz itd.

• Pan na filmie powiedział, że szczury nie zajmują wiele miejsca. To nie jest prawda. Szczury są stadne, minimalna klatka na 2 szczury to 60x40x60 cm - nie powiedziałabym, że to tak mało. Mając 2-3 szczury miałam klatkę 70x40x80 cm - jak nieduża komoda
• Prezentowana na filmie "klatka" to nie jest klatka. Jest to diuna, nadająca się jako porodówka lub klatka-chorobówka (mam i używam po kastracjach lub innych operacjach moich szczurów na czas rekonwalescencji). Dalej: akwarium jest złe, bo brakuje powietrza. Jednak diuna pod tym względem od akwarium niczym się nie różni. Brak konsekwencji. Nieprawdą jest też, że szczur potrzebuje dużo powietrza - zużywa stosunkowo niewielką ilość tlenu, co nie zmienia faktu, że nie powinien mieszkać na stałe w plastikowym pudełku
• Nie istnieje coś takiego jak chów wsobowy. Jest tylko chów wsobny. Może się i czepiam, ale uważam, że jeżeli ktoś chce być autorytetem i znawcą, to powinien używać prawidłowego słownictwa
• Skoro jestem przy chowie wsobnym - te nieszczęsne sklepy zoologiczne. Jesteśmy dorośli, znamy prawo popytu i podaży, prawda? Ja "uratuję" jednego szczura, a na miejsce tego jednego, "uratowanego" sklep zamówi kolejnych dziesięć. Gdzie tu pomoc, skoro OK - jednemu pomogę, ale narażę kolejne 10 na kiepski los? Przecież sklep nam nie dopłaca za zabieranie szczurów czy świnek morskich - to my płacimy. Czyli sklepowi się opłaca, więc, na Boga, dlaczego nie miałby zamówić kolejnych miotów?
• "Chomiki są agresywne i nieprzyjazne, a szczury nie". Nieprawda :) Każdy doświadczony szczurarz i hodowca to potwierdzi (zwłaszcza właściciel samców!). Owszem, szczury są przyjazne, ale to nie oznacza, że nie ugryzą lub w pewnych sytuacjach nie zachowają się agresywnie. Nie bez przyczyny wiele samców w okresie dojrzewania jest kastrowanych
• Jeśli gdzieś przeczytacie, że szczur dożyje 7 lat - uciekajcie, bo może tam być masa innych bzdur (i pewnie jest). Szczur średnio żyje 2-2,5 roku (sporo zależy od płci, od tego, z jakiego pochodzi źródła itd.). +/- 4 lata to max., przy czym nawet 3 lat szczury dożywają rzadko
• Biorąc szczura z hodowli nie dostajesz tylko "papierka", ale i gwarancję, że jego przodkowie nie byli obciążeni wadami genetycznymi - warto wiedzieć, biorąc pod uwagę, jak chorowite są szczury
• Zabawek sensu stricte szczury nie potrzebują, ale powinny mieć odpowiednio zagospodarowaną klatkę i wybieg, by im zabawę umożliwić i zaspokoić potrzebę eksploracji
• Prezentowana na filmiku karma nie należy do najlepszych na rynku.

Wierzę, że Pan chciał dobrze. Serio. Uważam jednak, że poprzez takie niedomówienia można tak naprawdę mocno szczurom zaszkodzić (vide klatka - jak na znawcę troszkę obciach).
I mała uwaga z przymrużeniem oka na koniec:
skoro nie popieramy karmienia węży ich naturalnym pokarmem, to proponuję spróbować przestawić je na sałatę albo hamburgera :)

Ale tekst o "obleśnych jajach" to jawna dyskryminacja. Yankes protestuje, mimo, iż od przynajmniej 2 lat jajek nie ma.

Zawsze w notce musi być jakaś fota, więc dziś pokażę Wam, jak mało miejsca zajmuje moja klatka po liftingu:

Takiego wieżowca to i w Dubaju nie mają ;)